Siniša Nikolajević

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
siniša nikolajević
Sinisa Nikolajevic.jpg
Siniša Nikolajević
Datum rođenja(1914-12-11)11. decembar 1914.
Mesto rođenjaPirot
 Kraljevina Srbija
Datum smrti12. jul 1943.(1943-07-12) (28 god.)
Mesto smrtiokolina Šekovića
 ND Hrvatska
Profesijavojno lice
Član KPJ od1941.
Učešće u ratovimaAprilski rat
Narodnooslobodilačka borba
SlužbaJugoslovenska vojska
NOV i PO Jugoslavije
Činporučnik JV
potpukovnik NOVJ
U toku NOB-anačelnik Štaba
17. istočnobosanske divizije
Narodni heroj od20. decembra 1951.

Siniša Nikolajević (Pirot, 11. decembar 1914 — okolina Šekovića, 12. jul 1943) bio je intendantski poručnik Jugoslovenske vojske, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Rođen je 11. decembra 1914. godine u Pirotu. Njegov otac, Stevan, bio je profesor nemačkog i latinskog jezika. Osnovnu školu i gimnaziju učio je raznim mestima u Srbiji. Maturirao je 1933. godine u Beogradu, u Trećoj muškoj gimnaziji. Posle mature primljen je u Vojnu akademiju, koju je završio 1. oktobra 1936. godine i unapređen je u čin intendantskog potporučnika. Polovinom 1939. godine, priključio se zavrešeničkoj grupi koju su obrazovana u 1. protivavinoskom puku Jugoslovenske vojske a vođe grupe činili su major Živan Knežević, poručnik Nikola Kosić i drugi.[1] Dana 8. oktobra iste godine, raspoređen je za intendanta 2. samostalnog artiljerijskog diviziona. 1. oktobra 1940. godine, unapređen je u čin intendantskog poručnika. Aprilski rat 1941. godine zatekao ga je na mestu intendentskog poručnika Trećeg artiljerijskog diviziona u Beogradu.

Pošto je izbegao zarobljavanje, posle kapitulacije, uključen je u vojne formacije, koje je formirala Vlada generala Milana Nedića. Kada je u leto 1941. godine, s grupom oficira upućen u Šabac, da potpomogne borbu protiv partizana, pobegao je prilikom puta i došao u Žarkovo, kod sestre. Preko zeta, inženjera Vasilija Ivanovića Cileta, sekretara Prvog rejonskog komiteta KPJ, stupio je u vezu sa partizanima i otišao u Posavski partizanski odred.

U Posavskom partizanskom odredu ubrzo mu je poverena dužnost komandira čete u Drugom bataljonu, a početkom novembra 1941. godine je primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Posle Prve neprijateljske ofanzive i povlačenja glavnine partizanskih snaga u Sandžak, stupio je, u Prvu proletersku udarnu brigadu, gde je postavljen za komandanta Treće čete u Šestom beogradskom bataljonu.

Istakao se u mnogim borbama, koje je vodila brigada, a prilikom zauzimanja Duvna, avgusta 1942. godine, Beogradski bataljon je pohvaljen od strane Vrhovnog štaba NOP i DVJ, a Siniša je postavljen za komandanta bataljona. Kasnije se istekao i u napadu na Teslić, 1. i 2. januara 1943. godine. Aprila 1943. postavljen je za zamenika komadnata Šeste krajiške udarne brigade, sa kojom je učestvovao u borbama tokom Pete neprijateljske ofanzive. Maja 1943. godine, kada su uvedeni činovi u NOVJ, dobio je čin potpukovnika.

Jula 1943. godine posavljen je za načelnika Štaba 17. istočnobosanske divizije i poveren mu je zadatak da iz Šekovića, uz pomoć Šeste proleterske istočnobosanske udarne brigade, prebaci veliki broj ranjenika na Majevicu. Kada je, brigada trebalo da krene s ranjenicima, 12. jula 1943. godine, naišla je nemačka „Vražja“ divizija, iz pravca Tuzla-Zvornik. Siniša je poginuo, od granate, u trenutku kada je sa članovima Štaba brigade razgledao sekciju terena, tražeći najpogodnij put za izvlačenje ranjenika.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. decembra 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Na opštini Vračar u Beogradu, postoji osnovna škola koja nosi njegovo ime.[2]

Reference[uredi | uredi izvor]

Literatura[uredi | uredi izvor]