Mencius

С Википедије, слободне енциклопедије
Пређи на навигацију Пређи на претрагу
Mencius
孟子
As depicted in the album Half Portraits of the Great Sage and Virtuous Men of Old (至聖先賢半身像), housed in the National Palace Museum
Prikaz iz albuma: Poluportreti velikih mudraca i vrlih ljudi daleke prošlosti, koji se čuva u muzeju Nacionalna palata
Ime po rođenjuMèng kē
孟軻
Datum rođenja372. pne
Mesto rođenjadržava Cou, Džou kraljevstvo (današnji Coučeng, Šandung)
 Kina
Datum smrti289. pne
PrebivališteKina
Državljanstvokinez
Zanimanjekineski filozof
EraAntička filozofija
Delovanjekonfučijanstvo
Radovietika, socijalna filozofija, politička filozofija
PrethodnikKonfučije, Cisi
Naslednikskoro svaki istočni filozof

Mencius (kin. 孟子); rođen Mèng kē (kin. 孟軻); (/ˈmɛnʃiəs/ men-SHEE-əs)[1] ili Mengci (372–289 pne ili 385–303 ili 302 pne) bio je kineski konfučijanski filozof koji se često opisuje kao „drugi mudrac”, to jest, posle samo Konfučija. Deo je deo Konfucijeve četvrte generacije učenika. Mencije je nasledio Konfucijevo mišljenje i dalje ga razvio.[2][3] On je živeo za vreme perioda zaraćenih država i smatra se da je veći deo svog života proveo putujući širom Kine nudeći savete različitim vladarima. Razgovori s tim vladarima čine osnovu knjige Mencije, koji je kasnije bila kanonizovana kao konfučijanski klasik.

Njegovo ključno verovanje bilo je da su ljudi iznutra dobri, ali da je za taj kvalitet potrebna kultivacija i adekvano razvojno okruženje. Takođe je podučavao da vladari moraju da opravdaju svoj položaj moći tako što deluju dobronamerno prema svojim podanicima, i u tom smislu su podređeni masama.

Život[уреди | уреди извор]

Prikaz Mencija u svetištu Mencijevog hrama, Coučeng

Mencius, takođe poznat po svom imenu po rođenju Meng Ke (孟軻), rođen je u državi Cou. Njegovo rodno mesto sada je unutar grada na nivou okruga Coučeng, provincija Šandung, samo trideset kilometara (osamnaest milja) južno od Konfucijevog rodnog mesta na Kufu.

On je bio putujući kineski filozof i mudrac, jedan od glavnih tumača konfucijanizma. Pretpostavlja se da je bio učenik Konfucijevog unuka Cisija. Kao i Konfucije, prema legendi, putovao je Kinom četrdeset godina pružajući savete vladarima za sprovođenje reformi.[4] Tokom perioda zaraćenih država (403–221. pne), Mencius je služio kao službenik i učenjak na Akademiji Đisja u državi Ki (1046. godine pne do 221. godine pne) od 319. do 312. godine pne. On je iskazao svoju sinovljevu predanost kada je uzeo tri godine odsustva sa službenih dužnosti za Ki da odžalio smrt svoje majke. Razočaran neuspehom da promeni sveta svoje sadašnjice, on se povukao iz javnog života.[5]

Mencius je sahranjen na „groblju Mencije” (孟子林, Mengci Lin, takođe poznatom kao 亞聖林, Jašeng Lin), koje je locirano 12 km severoistočno od centralnog gradskog područja Coučeng. Stela koju nosi džinovska kamena kornjača i koja je okrunjena zmajevima stoji ispred njegovog groba.[6]

Reference[уреди | уреди извор]

  1. ^ "Mencius". Random House Webster's Unabridged Dictionary.
  2. ^ Mei, Yi Pao (1985). "Mencius," The New Encyclopædia Britannica, v. 8, p. 3.
  3. ^ Shun, Kwong Loi. „Mencius”. The Stanford Encyclopedia of Philosophy. Приступљено 18. 11. 2017. 
  4. ^ Chan 1963: 49.
  5. ^ Jaroslav Průšek and Zbigniew Słupski, eds., Dictionary of Oriental Literatures: East Asia (Charles Tuttle, 1978): 115-116.
  6. ^ 孟子林 Архивирано 2012-08-05 на сајту Archive.today (Mencius Cemetery)

Literatura[уреди | уреди извор]

Spoljašnje veze[уреди | уреди извор]