Anatol Frans

Из Википедије, слободне енциклопедије
Anatol Fran
Anatole FranceA.jpg
Anatol Frans
Puno ime: Anatol Frans
Rođen/a: 16. april 1844. Pariz Francuska
Umro: 12. oktobar 1924. Tur Francuska


Anatol Frans (fr. Jacques Anatole François Thibault) (Pariz, 16. april 1844. - Tur, 12. oktobar 1924.), francuski književnik.

Rođen u porodici poznatog pariškog knjižara, rano ulazi u svijet knjiga, među kojima će kao književnik i bibliotekar provesti sav svoj život. Alfred Drajfusova afera, u kojoj se oštro založio za reviziju procesa, znači prekretnicu u njegovom životu i stvaranju - izlazi iz knjiške izolacije, pristupa socijalistima i prelazi na ideološki angažovanu književnost.

U prvom razdoblju svog književnog rada Frans je prije svega esteta i diletant, te objavljuje stihove u duhu Parnasa, impresionističke kritike i romane, u kojima, bez obzira tretira li savremenu („Zločin Silvestra Bonarda“, 1881.) ili istorijsku tematiku („Tais“, 1890., „Pečenjarnica kraljice Pedik“, 1893. i dr), dominira skepticizam i esteticizam.

Nakon Drejfusove afere daje oštru društvenu kritiku u „Savremenoj istoriji“ i u nizu filozofsko-satiričkih romana („Ostrvo pingvina“, 1908., „Bogovi žeđaju“, 1912, „Pobuna anđela“, 1914.). Napisao je i nekoliko djela autobiografskog karaktera („Knjiga moga prijatelja“, 1885, „Mali Pjer“, 1918. i dr.).

Mada nije nikad postigao široku popularnost, Frans je bio jedan od najistaknutijih književnika na razmeđu vekova i glas svijesti svoje generacije, a skepticizmom, duhovitošću i ironijom, rafiniranim smislom za ljepotu i izvanrednim stilom, privlači i danas intelektualnu književnu publiku.

Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost za 1921. godinu.

Ostala djela:

  • „Crveni ljiljan“
  • „Život u cvatu“

Član Francuske akademije postao je 1896, na poziciji broj 38. bio je u periodu 1896-1924.

Са других Викимедијиних пројеката :