Beogradsko dramsko pozorište

Beogradsko dramsko pozorište
	Glavni ulaz Beogradskog dramskog pozorišta
Bivši nazivi	Gradsko pozorište (1947—1959); Savremeno pozorište (1959—1975)
Lokacija	Mileševska 64a; Beograd (Vračar);
Koordinate	44° 47′ 50.6″ N 20° 29′ 08.2″ E / 44.797389° S; 20.485611° I
Tip	Pozorište (Drama)
Maks. broj gledalaca	495
Konstrukcija
Otvoreno	20. februar 1948.
Period aktivnosti	1947—danas
Renovirano/obnovljeno	2003.
Vlasnik	Grad Beograd
Direktor	Jug Radivojević
Veb-sajt
	bdp.rs

Beogradsko dramsko pozorište (BDP) je pozorište u Beogradu, Srbiji. Osnovano je avgusta 1947. godine kao Gradsko pozorište i bilo je prvo pozorište osnovano u Beogradu nakon Drugog svetskog rata. Nalazi se na Crvenom krstu, u opštini Vračar.

Istorija

Osnivanje

Pozorište na Crvenom krstu bilo je predviđeno Generalnim planom Beograda iz 1923. godine.^[3]

Osnovano je avgusta 1947. kao Gradsko pozorište. Prva premijera, „Mladost otaca“ Borisa Gorbatova u režiji Petra S. Petrovića, izvedena je 20. februara 1948. u sali Narodnog pozorišta.^[4]

Zgrada na Crvenom krstu, u kojoj se pozorište i danas nalazi (Mileševska 64a), otvorena je u sezoni 1948/49. Prva premijera na ovoj sceni bila je „Sumnjivo lice“ Branislava Nušića, u režiji Salka Repaka, 20. marta 1949.

Integracija sa Pozorištem na Terazijama

U periodu od 1959. do 1975. godine, Beogradsko dramsko pozorište bilo je spojeno sa Beogradskom komedijom (današnje Pozorište na Terazijama) u jednu pozorišnu kuću pod imenom „Savremeno pozorište“. U decembru 1975. institucija se ponovo razdvaja i pozorište nastavlja rad pod današnjim imenom, Beogradsko dramsko pozorište.

"Zlatni period"

Sredinom pedesetih i početkom šezdesetih godina 20. veka, BDP je doživelo svoj „zlatni period“, pre svega zahvaljujući izuzetno uspešnim izvođenjima dela savremenih američkih dramskih pisaca. Legendarne predstave poput Smrt trgovačkog putnika, Mačka na usijanom limenom krovu, Staklena menažerija, Majka Hrabrost i Pogled s mosta ostale su u sećanju generacija gledalaca.

Ovaj period obeležila je plejada vrsnih glumaca, reditelja, scenografa i kostimografa koji su svojim talentom proslavili scenu na Crvenom krstu.

Savremeno doba

BDP danas radi sa stalnim umetničkim ansamblom i nastavlja tradiciju stvorenu izvođenjem klasične i avangardne dramske literature, čime je stvorio i održao svoj prepoznatljiv stil i umetnički izraz.

U proleće 2003. godine završena je temeljna rekonstrukcija zgrade pozorišta, čime je ona dovedena na nivo visokih evropskih standarda.^[4] Danas pozorište ima salu kapaciteta 495 mesta.^[2]

Galerija

Vidi još

Reference

^ „Beogradsko dramsko pozorište”. hocupozoriste.rs. Pristupljeno 22. 1. 2026.
^ ^a ^b „POZORIŠNA PUBLIKA U SRBIJI” (PDF). zaprokul.org.rs. ZAVOD ZA PROUČAVANJE KULTURNOG RAZVITKA. Pristupljeno 31. mart 2019.
^ Vuksanović-Macura. Generalni plan Beograda 1923: Komparacija planiranog i ostvarenog, str. 244 (pdf str. 256). phaidrabg.bg.ac.rs 2014
^ ^a ^b Ćirić, Sonja (29. 5. 2003). „U novom ruhu”. vreme.com. Pristupljeno 31. 3. 2019. CS1 održavanje: Format datuma (veza)

Spoljašnje veze

Zvanični veb-sajt
„Beogradsko dramsko pozorište”. PORT.rs (na jeziku: srpski). Arhivirano iz originala |archive-url= zahteva |archive-date= (pomoć). g.

[1] „Beogradsko dramsko pozorište”. hocupozoriste.rs. Pristupljeno 22. 1. 2026.

[2010data-2] „POZORIŠNA PUBLIKA U SRBIJI” (PDF). zaprokul.org.rs. ZAVOD ZA PROUČAVANJE KULTURNOG RAZVITKA. Pristupljeno 31. mart 2019.

[3] Vuksanović-Macura. Generalni plan Beograda 1923: Komparacija planiranog i ostvarenog, str. 244 (pdf str. 256). phaidrabg.bg.ac.rs 2014

[Vreme2003-4] Ćirić, Sonja (29. 5. 2003). „U novom ruhu”. vreme.com. Pristupljeno 31. 3. 2019. CS1 održavanje: Format datuma (veza)

[1]

[2]

[3]

[4]

Normativna kontrola
Međunarodne	VIAF
Državne	Sjedinjene Države

p r u Statueta Joakim Vujić
SFR Jugoslavija (1985–1992)	Narodno pozorište u Beogradu, Ljuba Tadić, Mija Aleksić, Mira Stupica, Bora Glišić i Sterijino pozorje (1985) Mira Banjac i Miroslav Belović (1986) Dušan Kovačević i Miloš Žutić (1987) Mira Trailović i Ljubomir Kovačević (1988) Ljiljana Krstić i Dejan Mijač (1989) Danilo Bata Stojković i Jovan Ćirilov (1990) Aleksandar Popović i Ljubomir Ubavkić Pendula (1991) Branko Pleša i Branislav Ciga Jerinić (1992)
SR Jugoslavija (1992—2003)	Nije dodeljena (1993) Stevo Žigon i Petar Kralj (1994) Sava Baračkov, Muzej pozorišne umetnosti, Srpsko narodno pozorište, Svetlana Bojković i Dejan Penčić Poljanski (1995) Lazar Ristovski i Milosav Buca Mirković (1996) Bora Todorović i Festival Dani komedije u Jagodini (1997) Stevan Šalajić (1998) Ružica Sokić (1999) Olivera Marković (2000) Vida Ognjenović (2001) Mileva Žikić (2002) Beogradsko dramsko pozorište (2003)
Srbija i Crna Gora (2003—2006)	Predrag Ejdus (2004) Rade Marković i Egon Savin (2005) Vojislav Voki Kostić (2006)
Srbija (2006—)	Biljana Srbljanović (2007) Narodno pozorište Niš (2008) Mirko Babić (2009) Miodrag Tabački (2010) Boro Drašković (2011) Vlastimir Đuza Stojiljković (2012) Milena Dravić (2013) Andraš Urban (2014) Dara Džokić i Fakultet dramskih umetnosti (2015) Nada Jurišić (2016) Renata Ulmanski (2017) Mihailo Janketić (2018) Geroslav Zarić (2019) Milanka Berberović (2020) Svetozar Rapajić (2021) Branka Petrić (2022) Radomir Z. Putnik (2023) Vojislav Brajović (2024)

Normativna kontrola
Međunarodne	VIAF
Državne	Sjedinjene Države