Slikarstvo
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Slikarstvo je umjetnički izraz ideja i emocija na dvodimenzionalnom prostoru, ili površini.
Osnovne elemente slikarstva, pomoću kojih se vrši predstavljanje, čine: oblici (likovi), linije, boja, tonalitet i tekstura.
Percepcija prostora, predmeta, svjetla, ritma i pokreta u dvodimenzionalnom prostoru, dolazi od različitih kombinacija tih elemenata.
Predstavljanje prirode, predmetno ili figurativno slikarstvo (mrtva priroda, pejzaž, portret, figura, itd.), nastaje kombinovanjem slikarskih elemenata, podređujući ih prirodnim zakonima oblika i forme.
Nepredmetno ili apstraktno slikarstvo je vezano za subjektivno i emotivno umjetničko izražavanje, koje ne teži predstavljanju stvarnosti, nego stvaranju novih stvarnosti. Apstraktni slikar izražava svoje ideje slobodnim korišćenjem osnovnih elemenata. Unošenje geometrijskih oblika u apstraktno slikarstvo vezano je za racionalno nepredmetno umjetničko izražavanje.
Slikanje, s tehničke strane, je postupak nanošenja mješavine pigmenta i ljepka (veziva) na podlogu. Sa umjetničke strane, slikanje je umjetničko izražavanje ideja, koncepcija, uz pomoć likovnih elemenata, odnosno dizajna kompozicije, koji se realizuje preko preliminarnih studija, ili u praistorisjkom, modernom i savremenom slikarstvu, često direktnim pristupom, bez preliminarnih studija, gdje se slikar vodi intuicijom i svojim sposobnostima za rješavanja problema kompozicije s ciljem postizanja estetskog doživljaja zamišljene ideje.
Podloga za sliku, može biti zid (u praistorijsko vrijeme su to bile stjene pećina iz praktičnih razloga), papir, platno, drvena tabla (ikone vizantijskog slikarstva kao primjer), staklo (vitraži u katedralama), ili bilo koja od modernih i savremenih podloga. U modernom i savremenom slikarstvu podloga se tretira kao sastavni dio kompozicije slike, odnosno podloga se bira po kvalitativnim svojstvima materijala, negovim mogućnostima i ograničenjima.
Sadržaj |
[uredi] Slikarski izraz
Realizacija slikarske zamisli, bilo da je data u obliku uljanog pigmenta na platnu ili u vidu crteža izvedenog perom na papiru, samo je jedan vid kreativnog akta. Karakter svake likovne zamisli je određen umjetnikovim mentalnim i emocionalnim odnosom prema predmetu njegovog slikanja isto kao i izborom sredstava i načinom njihovog korišćenja. Slikarska ideja se rađa u tom smislu što čovjek vidi ono što želi da vidi. Pošto svako likovno sredstvo ima svoj način postojanja na pikturalnoj površini, tako i svaki pojedinac ima svoj način povezivanja optičkih znakova u površine i predstave, onako kako on želi da ih vidi.
Izražavanje u umjetnosti prvenstveno zavisi od koeficijenta kreativnosti. Po kreativnom porivu i njegovom izrazu u formi, likovni kritičari razlikujuu obične umjetnike od onih koji su obilježeni genijalnošću.
Za umjetnika se može reći da izražava svoja osjećanja o životu, koja izrastaju iz njegovih iskustava kroz susrete sa ljudima, mjestima, događajima, objektima i idejama. Ova iskustva isprepletena sa asocijacijama i osjećanjima, umjetnik pretapa i prerađuje u sebi, poznavanjem likovnih vrijednosti. Tako nastala „zamisao“ dobiva oblik i značenje kroz umjetnikovo znanje i izabrana sredstva. Izražavanje postaje stilistička forma kojoj umjetnik daje svoje osjećajno-vizuelno značenje; to je pokušaj da se kaže nešto o predmetu svoga ispitivanja rječnikom svoga vremena. Izražavanje je, prema tome, direktno vezano za osnovne komponente umjetničkog djela.
[uredi] Klasifikacija izraza
Postoje dvije široke klasifikacije izražavanja kao stilističke forme: individualna i grupna. Grupno izražavanje pripada jednom društvu kao cjelini koje se formira i stiče zrelost sa rođenjem i rastom svoje kulture. Primjer grupnog izražavanja bi bio razvoj civilizacije „idealizma“ u staroj Grčkoj u kojoj je umjetnik vidio „ljudski rod preobražen svojom sudbinom.“ U okviru takvog grupnog izraza, društvene promjene su djelovale na njegov stil i nastale su uočljive promjene u odnosu na predmet, formu i značenje.
Individualno izražavanje kroz prilaz predmetu, formi i sadržaju, više pripada našem vremenu, dok grupno izražavanje pripada prošlosti. To je vjerovatno posljedica težnje našeg vremena za samopotvrđivanjem i individualizmom. Mada u umjetnosti 19. i 20. vijeka postoje grupe umjetnika sa sličnim namjerama, uočljiv je ogroman broj varijanti u granicama glavnih pravaca. Savremeno naglašavanje individualnosti urodilo je većom raznovrsnošću u umjetničkom izražavanju od sredine devetnaestog vijeka do danas, nego što se može naći u svim prethodnim periodima istorije umjetnosti.
Razmatrajući savremene pokrete u umjetnosti možemo uočiti da tradicije prošlosti nisu potpuno odbačene. Zapravo, ove tradicije se revalorizuju u svjetlu savremenog ukusa. Promjeljivi koncepti fizičke ljepote kroz vijekove, ilustrovani su činjenicom što svaki period ima svoje standardne ukuse ili kanone – žene u Rubensovim slikama izgledaju prilično „debele“ u poređenju sa savremenim konceptom o ženskoj ljepoti. Na sličan način određeni umjetnici u prošlosti, koji su bili zanemareni, često su sada više cjenjeni; ponekad čak i čitava likovna tradicija koja se nekada smatrala veoma važnom, danas se smatra manje značajnom.
Ni jedan oblik likovnog izraza iz prošlosti ne treba potpuno odbaciti, bez obzira na njegov pravac, jer svaki od njih ima svoje estetske vrijednosti i kvalitete. Bitno je da mi pokušamo „vidjeti“ te kvalitete na isti način na koji ih je njihov stvaralac „gledao“. Ovaj način „gledanja“ objašnjava nam zašto su nekad odbačene tradicije sada potpuno prihvatljive i čak više cjenjene od onih koje su se nekada smatrale veoma značajnim.
Različite forme izražavanja u savremenoj umjetnosti mogu se objasniti proučavanjem psiholoških i društvenih promjena koje su se dogodile krajem devetnaestog i početkom dvadestog vijeka.
[uredi] Slikarske tehnike
Postoje kategorije tehnika koje su po svome postupku;
[uredi] Suve tehnike
[uredi] Mokre tehnike
[uredi] Tehnike koje se nesvrstavaju u ove kategorije
U ovu kategoriju spadaju tehnike koje su u svom postupku i suve i delom mokre i takve tehnike su;
[uredi] Smjerovi u slikarstvu
[uredi] Svjetski poznati slikari
 |
Za više informacija pogledajte Spisak slikara |
- Leonardo da Vinči
- Artemizija Đentileski
- Fransisko Goja
- Pablo Pikaso
- Huan Miro
- Vasilj Kandinski
- Salvador Dali
- Paul Kle
- Anri Matis
- Georg Bazelic
[uredi] Svetske poznate slike
[uredi] Srpski slikari
|
Za više informacija pogledajte Spisak srpskih slikara |
