Veselin Čajkanović

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Skoči na: navigacija, pretraga
Veselin Čajkanović

Veselin Cajkanovic.jpg

Opšti podaci
Datum rođenja 9. april 1881.
Mesto rođenja Beograd (Kraljevina Srbija)
Datum smrti 6. avgust 1946.
Mesto smrti Beograd (FNR Jugoslavija)
Rad

Veselin Čajkanović (Beograd, 28. mart/9. april 1881Beograd, 6. avgust 1946) je bio profesor Univerziteta u Beogradu i srpski istoričar religije.

Biografija[uredi]

Završio je 1899. Prvu mušku gimnaziju, da bi potom na Velikoj školi studirao klasičnu filologiju. Po završetku studija, kao državni pitomac, nastavlja obrazovanje u Nemačkoj. U Lajpcigu - Lipsku četiri semestra izučava klasičnu filologiju, ali i jevrejski i staroslovenski. Doktorirao je u Minhenu. Vraća se u Beograd i 1908. postaje docent za latinski jezik na Filozofskom fakultetu.

Rat[uredi]

Aktivno učestvuje u balkanskim kao četnik dobrovoljac i Prvom svetskom ratu. Učestvovao je u bici na Konatici, u borbama za oslobođenje Beograda, na Solunskom frontu, Kumanovskoj bici. Oboleo je od trbušnog tifusa i bio evakuisan na Krf.

Odlikovanja[uredi]

Odlikovan srebrnom i zlatnom medaljom za hrabrost, ordenom Belog orla s mačevima, ordenom Svetog Save i francuskim ordenom Legije časti[1].

Karijera[uredi]

Posle rata je jedno vreme vršio dužnost upravnika Državne štamparije i načelnika Odeljenja za višu nastavu Ministarstva prosvete. Godine 1919. postaje vanredni, a 1921. redovni profesor Filosofskog fakulteta u Beogradu. Pored toga bio je:

Smrt[uredi]

Sud časti narodne vlasti doneo je aprila 1945. godine odluku da ga kazni udaljenjem sa Beogradskog univerziteta zato što je tokom okupacije Srbije obavljao dužnost dekana Filosofskog fakulteta, što je ocenjeno kao kolaboracija sa nemačkim okupatorom. Neposredno nakon što je primio tu odluku, Čajkanović se razboleo, pao u postelju i iz nje nije ustao do svoje smrti avgusta 1946. godine. Danas jedna ulica u naselju Medaković u Beogradu, nosi njegovo ime.

Dela[uredi]

Udžbenici:

  • Latinske čitanke,
  • Pregled istorije rimske književnosti.

Preveo:

  • Herondine Mimijambe,
  • Plautove Komedije,
  • Tacitovu Germaniju i brojne rimske pesnike.

Knjige:

  • Vergilije i njegovi savremenici,
  • antologija Petnaest srpskih narodnih pesama,
  • Studije iz religije i folklora,
  • Mit i religija u Srba - izabrane studije,
  • Rečnik narodnog verovanja o biljkama,
  • Stara srpska religija i mitologija (poslednja dva dela neobjavljena za života)

Radovi:

  • O Zenobijevoj zbirci poslovica i njenim izvorima,
  • U Boga su vunene noge, a gvozdene ruke,
  • O srpskom vrhovnom bogu

i mnogi drugi.

Izvori[uredi]

  1. ^ Ko je ko u Jugoslaviji, Jugoslovenski godišnjak, 1928, Beograd (digitalizovano - Univerzitetska biblioteka u Beogradu), str. 24

Spoljašnje veze[uredi]