Miloje Milojević (narodni heroj)

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Skoči na: navigacija, pretraga
Disambig.svg
Ukoliko ste tražili drugu osobu, pogledajte članak Miloje Milojević (višeznačna odrednica).
MILOJE MILOJEVIĆ
Miloje Milojević
Miloje Milojević
Datum rođenja 16. mart 1912.
Mesto rođenja Ursule, kod Jagodine,
Srbija Kraljevina Srbija
Datum smrti 8. jul 1984. (72 god.)
Mesto smrti Beograd, SR Srbija,
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija SFR Jugoslavija
Supruga Olga Milojević
Profesija vojno lice

Član KPJ od 1942.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba
Služba Vojska Kraljevine Jugoslavije
NOV i PO Jugoslavije
Jugoslovenska narodna armija
Čin general-pukovnik

Narodni heroj od 6. septembra 1942.
Odlikovanja
Orden narodnog heroja
Orden ratne zastave
Orden partizanske zvezde
Orden zasluga za narod sa zlatnim vencem
Orden narodne armije
Orden za vojne zasluge
Orden bratstva i jedinsta
Orden za hrabrost
Partizanska spomenica 1941.
Grob Miloja Milojevića u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu

Miloje Milojević (Ursule, kod Jagodine, 16. mart 1912Beograd, SR Srbija, 8. jul 1984), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi]

Rođen je 16. marta 1912. godine u selu Ursule, kod Jagodine. Potiče iz siromašne seljačke porodice. Osnovnu školu je završio u varošici Rekovcu. Od 1924. do 1929. godine bio je šegrt i pomoćnik u trgovačkoj radnji. Posle toga je, 1931. godine, završio pešadijsku podoficirsku školu i postao podoficir, a zatim vojni činovnik.

Narodnooslobodilačka borba[uredi]

U Narodnooslobodilačkom ratu je učestvovao od avgusta 1941. godine. Bio je najpre borac, a onda zamenik komandira Levačke čete Moravskog partizanskog odreda. Iz Levačke čete premešten je za komandira Treće čete Kragujevačkog partizanskog odreda. Istakao se u borbama koje je Odred vodio oko Kragujevca, Knića i Bumbarevog brda.

Posle Prve neprijateljske ofanzive, povukao se s glavninom partizanskih snaga u Sandžak. Kao borac, stupio je decembra 1941. godine u Prvu proletersku udarnu brigadu, u kojoj je ubrzo postao vodnik, a od marta 1942. godine zamenik komandanta Šestog beogradskog bataljona. Marta iste godine primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).

Kao zamenik komandanta Šestog beogradskog bataljona, istakao se u borbi s ustašama i domobranima kod Duvna, jula 1942. godine, kada je teško ranjen. U borbama s ustašama i Italijanima za oslobođenje Livna, od 4. do 7. avgusta 1942. godine Miloje je, s puškomitraljezom zabranjenim kod Posušja, pobio grupu ustaša koja je naletela na njega.

Od novembra 1942. do juna 1943. godine, Milojević je bio na dužnosti zamenika komandanta Prve proleterske udarne brigade. U to vreme brigada je vodila borbe u centralnoj Bosni, i u Četvrtoj i Petoj neprijateljskoj ofanzivi.

Od juna do avgusta 1943. godine, Milojević je bio zamenik komandanta Prve proleterske divizije, koja je u to vreme vodila borbe u srednjoj i zapadnoj Bosni, oslobodila Donji Vakuf i Bugojno, vodila borbe u okolini Sinja sa nemačkom Sedmom SS divizijom, oslobodila Livno, Duvno, Kupres i vodila borbe oko Travnika i Banja Luke.

Od novembra 1943. godine, Milojević je bio član Vojne misije NOV i POJ pri Savezničkoj komandi za Bliski istok. Kao član Vojne misije Vrhovnog štaba NOV i POJ, krenuo je, zajedno sa Lolom Ribarom, u Kairo. Na aerodromu, kod Glamoča, teško je ranjen od iste bombe od koje je Lola Ribar poginio. Posle ozdravljenja, izvršio je zadatak u Vojnoj misiji, a posle povratka u Jugoslaviju, juna 1944. godine, postavljen je za komandanta 21. srpske divizije.

Dvadeset prva divizija, pod komandom Miloja Milojevića, naročito se istakla u borbama za oslobođenje Beograda, oktobra 1944. godine. Ona je dejstvovala u bok i pozadinu neprijatelja koji je napadao pravcem Smederevo-Beograd, osujetila pokušaj obilaska Beograda na liniji Avale i vodila borbe oko Avale i samog spomenika Neznanom junaku. Rezultat ovih borbi je bio opkoljavanje i uništenje oko 20.000 Nemaca ispod Avale, zarobljavanje u rejonu Mali Mokri Lug-Boleč oko 1.000 vozila, 200 topova, 100 tenkova i celokupne mehanizacije i motorizacije ove nemačke grupacije. Diviziju je, za uspešno dejstvo u ovoj operaciji, pohvalio Vrhovni komandant NOV i POJ maršal Tito. Divizija se kasnije istakla i u borbama na sremskom frontu.

U toku rata, general Milojević je tri puta ranjavan, a novembra 1943. godine prilkikom ranjavanja je izgubio jedno oko. Bio je član Predsedništva AVNOJ-a i član ASNO Srbije.

Posleratna karijera[uredi]

Posle oslobođenja Jugoslavije, vršio je visoke odgovorne dužnosti u Jugoslovenskoj narodnoj armiji i u društveno-političkim organizacijama. Od kraja 1945. do 1948. godine bio je komandant grada Beograda; od 1948. do 1950. godine komandant Prve vojne oblasti; od 1956. do 1959. komandant Vojnog područja grada Beograda i od 1959. do 1964. komandant Prve armije JNA. Višu vojnu akademiju završio je 1952. godine.

Bio je poslanik Privremene narodne skupštine DFJ i Ustavotvorne skupštine FNRJ, u kojoj je bio član Zakonodavnog odbora.

Do 1961. godine bio je predsednik Saveza ratnih vojnih invalida Jugoslavije. Bio je i potpredsednik Međunarodne federacija bivših boraca Drugog svetskog rata, od 1956. do 1959. godine. Bio je člna Centralnog odbora SSRN Jugoslavije i Glavnog odbora SSRN Srbije. Penzionisan je 1966. godine, posle smene Aleksandra Rankovića.

Umro je 8. jula 1984. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.

Odlikovanja[uredi]

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine i više drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su - Orden ratne zastave i Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem.

Odlukom Vrhovnog štaba NOV i POJ, 6. novembra 1942. godine, proglašen je za narodnog heroja, među prvim borcima NOV i POJ. U „Biltenu Vrhovnog štaba“ br 20-22 o proglašenju Miloja Milojevića za narodnog heroja piše:

„Vrhovni štab NOV i POJ donio je odluku prema kojoj se daje naziv narodnog heroja drugu Milojeviću Miloju, zameniku komandanta VI bataljona I NOUP brigade, koji je za vrijeme bojeva kod Tomislavgrada bio teško ranjen i koji se u svim dosadašnjim borbama, kako u Srbiji tako i u Bosni, istakao naročitim junaštvom i odanošću stvari Narodnooslobodilačke borbe.[1]
({{{2}}})

Kada su 15. avgusta 1943. godine, uvedena prva odlikovanja u NOV i POJ, Ukazom Vrhovnog štaba je odlučeno da sva lica koja su do tada stekla naziv narodnog heroja, dobiju Orden narodnog heroja. Miloje je svoj Orden dobio septembra 1944. godine, kada su prva jugoslovenska odlikovanja stigla iz Sovjetskog Saveza, gde su bila izrađivana.

Nosilac je i nekoliko stranih odlikovanja, među kojima se ističe francuski Orden legije časti (komandantskog reda), kojim ga je 27. februara 1956. godine odlikovao tadašnji predsednik Francuske Rene Koti.

Reference[uredi]

  1. ^ „Zbornik dokumenata i podataka o narodnooslobodilačkom ratu jugoslovensih naroda“ (drugi tom). Vojno-istorijski institut Jugoslovenske armije, Beograd 1949. godina.

Literatura[uredi]