Srpska autohtonistička škola

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Najranije seobe Srba prema
Srpskoj autohtonističkoj školi

Srpska autohtonistička škola predstavlja stav grupe srpskih istraživača koji na različite načine pokazuju da je na evropskom kontinentu, a posebno na Balkanskom poluostrvu, u periodu od najmanje dva i po milenijuma neprestano prisutan slovenski rasni i etnički element. Taj element, po autohtonističkoj školi je imao razne različite oblike: sarmatski, vendski, srpski, slovenski, pravoslavno - slovenski, katoličko - slovenski itd, ali je uvek u osnovi bio slovenski. Stav zvanične nauke je da je srpska autohtonistička škola pseudoistorija.

Nastanak[uredi]

Posebno značajan za stvaranje ove škole u srpskoj istoriografiji je slovački filosof istorije Pavel Jozef Šafarik i njegov spis O poreklu Slovena iz 1828. godine na nemačkom jeziku, koji je nastao kao rezultat želje da predstavi istraživanja istorije poljskog naučnika Lorenca Surovjeckog.

Kao pripadnici srpske škole označavaju se: Pavel Šafarik, Miloš Milojević, Sima Lukin-Lazić, Olga Luković-Pjanović, Jovan I. Deretić, Radivoje Pešić, Momir Jović, Ilija Živančević, Svetislav Bilbija, Relja Novaković, Miodrag Milanović, mr Nenad Miljuš, Slaviša Miljković, Miloš Grozdanović, Živojin Andrejić, Slobodan Jarčević, Aleksandra Bajić, Dragoljub Antić, Aleksandar Petrović i mnogi drugi.

Strani autori koji podržavaju ovu školu su: dr Anatole Kljosov (Harvard, SAD), Kazimir Šulc, Adam Mickijević, Siprijan Rober, Emil Birnuf, Adolf Pikte, Ami Bue, Lorenc Surovjecki, Fransis-Marija Apendini i drugi.[traži se izvor]

Srpskoslovenska teorija[uredi]

Srpskoslovenska teorija stoji na stanovištu da su svi Sloveni u prošlosti nazivali Srbi, tj. da je nekadašnji naziv za sve Slovene bio Srbi čiji su koreni u Indiji, a da su se tokom vremena od tog velikog naroda izdvojili postepeno svi današnji slovenski i neki neslovenski narodi. Po toj teoriji, Srbi su se naselili na Balkan između 2000. i 1500. p. n. e.. Time srpskoslovenska teorija stoji u tesnoj korelaciji sa drugom alternativnom teorijom.

Srpska autohtonistička teorija[uredi]

Srpska autohtonistička teorija stoji na stanovištu da su Sloveni (odnosno Srbi) naseljavali Balkansko poluostrvo još od neolita. Pritom se npr. pozivaju na nalaz vinčanskog pisma, kulturu Lepenskog Vira, ruske srednjovekovne izvore (Nestor Letopisac i dr.), i nalaze pomoćnih istorijskih nauka. Po pomenutoj teoriji, Srbi su kroz istoriju bili nazivani različitim imenima vezanim za geografska područja na kojima su bili naseljeni: Pelazgi, Etrusci, Sardani, Iliri, Tračani, Veneti, Tribali i dr). Ove dve teorije se mogu u dobroj meri posmatrati kao jedna celina.

Datum koji se smatra početkom utemeljenja zvanične nauke o antičkoj istoriji Srba je datum održavanja Prvog naučnog skupa o antičkoj istoriji Srba - Sardonski susreti, u Niš, 05.-07. juli 1998. god. Organizatori su bili Dr. Jovan I. Deretić i Miloš Grozdanović. Bilo je 15 radova prijavljenih, i to: dr Jovan I. Deretić (3 rada), dr Olga Luković Pjanović (2 rada - čitano), dr Ranka Kuić (čitano), Živojin Andrejić, Aleksandar Petrović, Milutin Jaćimović, general Ljubomir Domazetović, Filip Gavrić, dr Relja Novaković, dr Hristivoje Pejčić, Slobodan Jarčević i Miloš Grozdanović. Nakon održanog naučnog skupa, novine Ekspres politika su donele feljton u 14 nastavaka sa radovima sa naučnog skupa.

Do sada je održano 12 naučnih skupova. Održan je na TV Global u Nišu i veliki serijal sa nazivom Antička istorija Srba sa preko 12 emisija, koje su privukle ogromnu pažnju publike.

Ranoindijska civilizacija Sarasvati[uredi]

Jedan broj romantičarskih istoričara zastupao je teoriju da su Srbi poreklom iz Indije, odakle su se selili u raznim pravcima - u Sibir, Mesopotamiju, severnu Afriku, na Kavkaz, Balkan i u ostatak Evrope.

Civilizacija Sarasvati je najstarija indoevropska civilizacija. Svetska istoriografija ovo još nije zvanično potvrdila imajući u vidu da je istraživanje još u toku. Srpska alternativna istoriografija povezuje sam naziv Sarasvati sa srpskim nacionalnim imenom, najviše se pritom pozivajući na sličnost glasova „B“ i „V“ (koji se inače mešaju u mnogim indoevropskim jezicima). U delu Rgvede, pisana na sanskrtu, u njenoj osmoj himni (RV 8.32.2), pominju se osobna imena „SRbinda“ (SRbinda) i „KusuRbinda“ (KusuRbinda), između drugih brojnih osobnih imena. Sanskrtolozi su ovaj nalaz smatrali značajnim, i ubrzo se pojavilo mišljenje da naziv SRbinda predstavlja zapravo titulu a ne lično ime, i da se radi o tituli vladara naroda Srba.

Država naroda Sjanbi (Sarbi), na području današnje Mongolije, 1-3. vek. Prema mišljenju romantičarskih istoričara Sarbi su u stvari bili Srbi.

U sklopu teorije o poreklu Srba iz Indije, izneta je i teza da su pripadnici antičkog naroda Sjanbi (poznatog i kao Sarbi) na području današnje Mongolije u stvari bili Srbi, na osnovu sličnosti njihovog imena sa imenom Srba.

Pominjanja imena[uredi]

Sarmati[uredi]

Glavni članak: Sarmati

Sarmati su velika grupa naroda koja je nekad naseljavala oblast današnje Ukrajine, severnog Zakavkazja, i dela Rusije do Kaspijskog jezera.

Sarmati svojevrstan prelaz između Iranaca i Slovena. Srpska alternativna istoriografija smatra činjenicom da su Sarmati zapravo iskvaren oblik imena Srbi, te da su Srbi sarmatsko pleme. Ovu teoriju u svojim knjigama naširoko obrazlaže Miodrag Milanović.

Srpska alternativna istoriografija koristi ove izvore kao dokaz o autohtonosti Srba na Balkanu, uglavnom imajući u vidu sličnost imena naroda i naziva toponima sa srpskim nacionalnim imenom.

Kritike[uredi]

Srpska autohtonistička škola je odbačena od strane istoričara kao neosnovana i pseudonaučne. Kritikuje se metod novoromantičara kao što su proizvoljno tumačenje toponima i naziva naroda, pozivanje na teorije zavere i pozivanje na tajne dokaze.

Literatura[uredi]

  • Mogući antički pomeni srpskog i hrvatskog nacionalnog imena, Igor Mojsilović, Beograd, 2001.
  • Electronic journal of vedic studies, Michael Witzel, Enrica Garzilli, Makoto Fushimi, Ludovico Magnocavallo, Harvard University, University of Perugia 1999.
  • Encyclopedia Iranica, Rudiger Schmitt, 1987.
  • Opšta Enciklopedija Larousse, Beograd 1973.
  • Słownik Słowiańskich staroźytności, Vroclav-Varšava-Krakov 1967.
  • The Serbs, Tim Judah, Yale University, 2001.
  • True origins of the peoples of the Eastern Europe, Sidnej 2001.
  • Vojna enciklopedija, Izdanje leksikografskog zavoda, Beograd 1975.
  • Enciklopedija Italiana, Rim 1951.
  • Odlomci istorije Srba, Miloš Milojević, Beograd 1872 (reprint).
  • Prvih pet vekova srpske istorije, Konstantin Nikolajević, Beograd 1999.
  • Srbi Plinija i Ptolemeja, Niko Županić, Beograd, 1924.
  • Srbi, ime Srbi kroz vreme i prostor, Relja Novaković, Beograd 1993.
  • Srbi, Narod najstariji, Olga Luković Pjanović, Beograd 1990.
  • Serbi-narod i rasa, nova vulgata, Jovan I. Deretić, Banja Luka 1998.
  • Srpski stari vek (Miodrag Milanović), Vandalija, Beograd 2008.
  • Istorijsko poreklo Srba (Miodrag Milanović), Vandalija, Beograd 2011.
  • Pisani izvori i komentari o povesti Srba sa hronologijom (Miodrag Milanović), Vandalija, Beograd, 2013.
  • Letopis matice slovenske, Ljubljana 1869.
  • Slovenski Bogovi na Balkanu (Aleksandra Bajić), Pešić i sinovi, Beograd, 2006.
  • Srbi jesu narod najstariji,Tom 1, (Miloš Grozdanović), Niš, 2003,2008.
  • Opšta teorija sveta, Tom 2,(Miloš Grozdanović), Niš, 2010.
  • Rtanjski Horusov kameni pečat piramidalnog vremena i prostora,Tom 3, (Miloš Grozdanović), Niš, 2013.
  • Srbski etaloni jezika, vremena i prostora u istoriji svetske civilizacije, Tom 4, (Miloš Grozdanović), Niš. 2013.
  • Nova kosmogonija sveta, Tom 5, Miloš Grozdanović, Adela Margot, dr Mirjana Sovilj, Niš, 2014.

Vidi još[uredi]

Spoljašnje veze[uredi]