Atina

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Ovaj članak je o današnjem gradu. Za grčki polis, pogledajte Antička Atina. Za drugo značenje, pogledajte Atina (višeznačna odrednica).
Atina
Αθήνα
Athens Montage L.png
Kolažni prikaz gradskih znamenitosti
Osnovni podaci
Država  Grčka
Stanovništvo
Stanovništvo (2011) 664.046[1]
Aglomeracija 3.686.371
Gust. nas. 717,59 st./km2
Geografske karakteristike
Koordinate 37°58′40″ SGŠ; 23°43′40″ IGD / 37.977778° SGŠ; 23.727778° IGD / 37.977778; 23.727778Koordinate: 37°58′40″ SGŠ; 23°43′40″ IGD / 37.977778° SGŠ; 23.727778° IGD / 37.977778; 23.727778
Vremenska zona UTC+2 (EET), leti UTC+3 (EEST)
Površina 17.042,55 km2
Atina na mapi Grčke
Atina
Atina
Atina na mapi Grčke
Ostali podaci
Gradonačelnik Jorgos Kaminis
(od 2010.)
Pozivni broj 210
Veb-sajt cityofathens.gr

Atina (grč. Αθήνα [Athína]) je glavni grad Grčke i prefekture Atika i jedan od najpoznatijih gradova Evrope, kao i najveći grad Grčke. Savremena Atina je veliki i kosmopolitski grad dok je antička Atina bio moćni grad-država i poznati obrazovni i filozofski centar. Atina se vodi kao jedan od najstarijih svetskih gradova, čija se istorija beleži preko 3400 godina.

Grad je dobio ime po boginji zaštitnici Atini. Grčko ime je bilo Αθήναι [Athínai], ali od 1970-ih, službeno grčko ime je Αθήνα [Athína].

Danas metropolitensko područje Atine broji 3,7 miliona stanovnika, što je stavlja na drugo mesto na listi najvećih evropskih prestonica (jedino iza Londona). Trenutno se grad širi istočno, Atikom.

Atina se često naziva kolevkom zapadne civilizacije zbog svojih kulturnih doprinosa tokom 5. i 4. veka pre nove ere. Iz tog razdoblja u Atini je ostalo mnogo antičkih zgrada, umetničkih dela itd. Najpoznatiji je Akropolj, koji je priznat kao jedan od najboljih primera klasične grčke umetnosti i arhitekture. Smatra se začetnicom demokratije.

Atina je centar ekonomskog, finansijskog, industrijskog, političkog i kulturnog života u Grčkoj. Antička Grčka je bila centar umetnosti, učenja i filozofije, domovina Platonove Akademije i Aristotelovog Liceja. Atina je, takođe, rodno mesto Sokrata, Perikla, Sofokla i drugih značajnih filozofa, pisaca i političara koji datiraju iz Antičke Grčke.

Geografija[uredi]

Panorama Atine sa Akropolja

Atina se pruža preko centralne ravnice Atike, a koja se često naziva i Atinski ili Atički bazen (modern. grč. Λεκανοπέδιο Αττικής). Bazen okružuje četiri relativno visoke planine: Aegaleo na zapadu, Parinta na sjeveru, Penteli na sjeveroistoku i Himetus na istoku. Iza planine Aegaleo nalaze se Triazijska nizija, koja čini proširenje centralne nizije prema zapadu. Saronski zaliv nalazi se na jugozapadu. Planina Parnita je najviša među četiri planine oko Atine sa visinom od 1.413 metara, a proglašena je i nacionalnim parkom.

Atina je sagrađena oko brojnih niskih brežuljaka. Brdo Likabetus je jedno od najviših uzvišenja u okvirima grada a s njega se pruža odličan pogled na cijeli Atički bazen. Geomorfologija Atine se smatra jednom od najsloženijih na svijetu jer njene planine i brda uzrokuju fenomen temperaturne inverzije, koji je, zajedno sa problemima industrijskog zagađenja i poteškoćama koje ima grčka vlada oko njegove kontrole, odgovoran za veliku zagađenost zraka kojom se Atina suočava. Rijeke Kefisus, Ilisos i Eridanos su historijske rijeke Atine.

Klima[uredi]

U Atini vlada semiaridna klima (Kepenova klasifikacija klimata: BSh) sa velikim padavinama između polovine oktobra do polovine aprila. Ukoliko postoje padavine tokom leta, one su retke i u obliku su kratkotrajnog pljuska. Prosečna godišnja količina padavina je oko 376 milimetara.[2]

Proleće i jesen se smatraju idealnim sezonama za razgledanje grada i za sve druge aktivnosti napolju. Leta mogu biti izuzetno topla. Prosečna najviša dnevna temperatura u julu je 33,5 °C.

Najviša dnevna temperatura je bila 48 °C u predgrađu Atine, u Elefsini, a najniža je bila -5,8 °C u Nea Filadelfiji. Tokom mećave koja je bila u februaru 2004. godine, najgore mećave koja je zadesila grad, temperatura je spala i na -7,9 °C.

Klima Atine
Pokazatelj \ Mesec .Jan. .Feb. .Mar. .Apr. .Maj. .Jun. .Jul. .Avg. .Sep. .Okt. .Nov. .Dec. .God.
Apsolutni maksimum, °C (°F) 21
(70)
23
(73)
28
(82)
32
(90)
36
(97)
42
(108)
42
(108)
43
(109)
38
(100)
37
(99)
28
(82)
22
(72)
43
(109)
Srednji maksimum, °C (°F) 12,5
(54,5)
13,5
(56,3)
15,7
(60,3)
20,2
(68,4)
26,0
(78,8)
31,1
(88)
33,5
(92,3)
33,2
(91,8)
29,2
(84,6)
23,3
(73,9)
18,1
(64,6)
14,1
(57,4)
22,5
(72,5)
Prosek, °C (°F) 10
(50)
10
(50)
12
(54)
15
(59)
19
(66)
23
(73)
27
(81)
27
(81)
23
(73)
19
(66)
15
(59)
11
(52)
17
(63)
Srednji minimum, °C (°F) 5,2
(41,4)
5,4
(41,7)
6,7
(44,1)
9,6
(49,3)
13,9
(57)
18,2
(64,8)
20,8
(69,4)
20,7
(69,3)
17,3
(63,1)
13,4
(56,1)
9,8
(49,6)
6,8
(44,2)
12,3
(54,1)
Apsolutni minimum, °C (°F) −4
(25)
−6
(21)
−1
(30)
0
(32)
6
(43)
14
(57)
16
(61)
16
(61)
12
(54)
7
(45)
−1
(30)
−4
(25)
−6
(21)
Količina padavina, mm (in) 57
(22,4)
47
(18,5)
41
(16,1)
31
(12,2)
23
(9,1)
11
(4,3)
6
(2,4)
6
(2,4)
14
(5,5)
53
(20,9)
58
(22,8)
69
(27,2)
416
(163,8)
Izvor: Turističeskiй portal, bbc.co.uk

Istorija[uredi]

Partenon
Atina iz vazduha

Najstariji poznati tragovi postojanja ljudi u Atini potiče iz perioda između 11. i 7. milenijuma pre nove ere.[3] Prvi organizovani život u Atini potiče iz neolita, negde oko 4000—3000. godine p. n. e., kada su se prvi stanovnici nastanili na Akropolju i u dolini reke Ilis (danas Olimpijon), pa je tako oblast Atine neprestani naseljena najmanje 7000 godina.[4] Taj proces se nastavio u bronzano doba (od 3000—1100. p. n. e.), kada su prehelenska naselja okupirala prva grčka plemena. Zanimanja tih prvih plemena su uglavnom bila zemljoradnja i stočarstvo, da bi vremenom počeli da trguju i uspostavljaju kontakte sa drugim delovima Grčke i Egejskog mora.

Za vreme mikenske civilizacije (1550—1050) ekonomija je znatno napredovala, a uz nju i arhitektura i umetnost. Mikenska plemena su okupirala Akropolj i okolinu oko 16. veka pre nove ere. Do oko 1400. godine p. n. e. naselje je postalo važan centar mikenske civilizacije, a Akropolj važna mikenska tvrđava, čiji se ostaci mogu razaznati po sekcijama kiklopskih zidina.[5] Nešto pre 13. vijeka pre nove ere, na vrhu Akropolja, podigli su palatu svome monarhu, a nešto kasnije, polovinom istog veka, prve zidine za svoj grad. O mikenskoj Atini postoji serija mitova koji su povezani sa delima lokalnih prinčeva. U 12. veku, većina mikenskih centara su napuštani, posle čega su usledile migracije stanovništva na grčkom tlu. Plemena Tesalije i Dorije su krenula prema jugu, ali po svemu sudeći nisu nikada okupirali Atiku i razrušili Atinu kao što su razrušeni Mikena i Polos. Međutim, i Atina je, ušla u period privrednog propadanja oko 150 godina kasnije.

S njima su se takođe izmešalala plemena Jonaca, koja su kasnije, u 8. veku p. n. e., kao i ostala grčka plemena, krenuli prema istoku stvarajući kolonije na obalama Male Azije. U 8. veku p. n. e., različita plemena Atike su se sjedinila i pretvorila Atinu u svoj centar, stvarajući tako prvi grad-državu.

Za vreme tog perioda (geometrijski period — od 1050—700. godine p. n. e.), grčka civilizacija je znatno napredovala. U to vreme, religija se po prvi put organizovala oko dvanaest bogova olimpijskog panteona, stvorio se novi alfabet, koji je koren svih evropskih alfabeta. Poezija je stekla svoje prvo jezgro u Homerovim epovima i počele su inovacije u keramici. Geometrijska dekoracija keramike za svakodnevnu upotrebu, daje ime ovom periodu. U 7. veku p. n. e. umetnici su primali uticaje sa istoka, ali su kasnije njihova dela stekla poseban, grčki karakter. U 6. veku p. n. e., sagrađeni su prvi mermerni hramovi u dorskom i jonskom stilu, statue Koros i Kores (mermerne statue koje predstavljaju mladića ili djevojku) i keramičko posuđe i ćupovi sa crnim figurama.

Antička Atina[uredi]

Glavni članak: Antička Atina

Antička Atina je bila jonski polis koji se nalazio na poluostrvu Atici. U njoj su živeli aristokrate, demos (narod) i robovi. U najstarije vreme Atinom su vladali bazileusi (kraljevi). Ostale aristokrate nisu bili zadovoljni tim državnim uređenjem. Svake godine je birano 9 aristokrata koji su se nazivali arhonti. Oni su delili vlast sa areopagom, većem koje je zasedalo na brdu posvećenom bogu rata Aresu. Međutim, ljudi iz demosa nisu bili zadovoljni. Između njih i aristokrata se javila ogorčena borba. Na kraju su pravo da učestvuju u vlasti dobili i bogate zanatlije i trgovci iz demosa. Najvišu vlast imala je Narodna skupština koja je donosila sve odluke vezane za upravljanje državom. Atina je bila demokratsko-robovlasnička država.

Svaki grčki grad ili polis je bio potpuno nezavisno središte političkog, kulturnog, kao i trgovačkog života, a Atina je bila jedan od najvećih i najjačih polisa.

Svaki polis je imao i jedan trg, mesto okupljanja — agoru — koji je, pre svega služio za trgovinu i razne skupove, a bio je administrativni i društveni centar. U agori se odvijao svakodnevni život polisa. Atina je bila, kao i većina polisa, okružena zidinama, a imala je i mesto poslednje odbrane — akropolju, na kojoj su bili smešteni hramovi vrhovnih božanstava grka.

Do 6. veka p. n. e. rašireni socijalni nemiri doveli su do Solonovih reformi. One će na kraju utrti put za Klistenovo uvođenje demokratije 508. p. n. e. Atina je do tada postala značajna pomorska sila sa velikom flotom i pomagala je ustanak jonskih gradova protiv persijske vladavine. U potonjim Grčko-persijskim ratovima, Atina je uz Spartu, vodila koaliciju grčkih država koja će na kraju odbititi Persijance, odnevši odlučne pobede kod Maratona 490. p. n. e. i Salamine 480. p. n. e. Međutim, ovo nije sprečilo da Persijanci dva puta zauzmu i razore Atinu, nakon junačkog otpora Spartanaca i njihovog kralja Leonida kod Termopila, nakon koje su i Beotija i Atika potpale pod Persijance.

Decenije koje su usledile su postale poznate kao Zlatno doba atinske demokratije, u kojima je Atina postala vodeđi grad Antičke Grčke, sa kulturnim dostignućima koji su postale osnova zapadne civilizacije. Pisci Eshil, Sofokle i Euripid su delovali u to vreme, kao i istoričari Herodot i Tukidid i lekar Hipokrat. Predvođeni Periklem, koji je podsticao umetnost i učvršćivao demokratiju, Atina je pokrenula ambiciozni građevinski program u kom su sagrađeni atinski Akropolj sa Partenonom, kao i u projekat izgradnje imperije kroz Delski savez. Prvobitno zamišljen kao savez grčkih polisa u odbrani protiv Persijanaca, Delski savez se uskoro pretvorio u sredstvo za sprovođenje atinskih imperijalističkih ambicija. Tenzije koje su time nastale vodile su do Peloponeskog rata, u kom je Atina poražena od svog rivala Sparte.

Sredinom 4. veka p. n. e. severogrčko kraljevstvo Makedonija postala je dominantna u grčkoj politici. Godine 338 p. n. e. vojska Filipa II Makedonskog porazila je savez nekih grčkih gradova-država uključujući Atinu i Tebu u bici kod Heroneje, što je dovelo do kraja nezavisnosti Atine. Kasnije, pod vlašću Rima, Atina je stekla status slobodnog grada zbog svojih cijenjenih škola. Rimski car Hadrijan u 2. veku sagradio je biblioteku, gimnaziju, akvadukt koji se i danas koristi, most, nekoliko hramova i svetišta, a finansirao je i završetak Hrama olimpijskog Zevsa.

Srednji vek[uredi]

Datoteka:Bonfils, Félix (1831-1885) — Athens — Propylaia 1868-1875.jpg
Propileji na atinskom Akropolju (sa Franačkom kulom srušenom sredinom 19. veka) su bili palata atinskih vojvoda.

Do kraja pozne antike grad je doživeo pad. Za vreme Vizantije Atina je izgubila mnogo od svoje bivše slave i postala samo mali provincijski gradić, ali se blago oporavila u periodu od 9. do 10. veka. Teodosije II je svojim editkrima iz 426. i 439. naredio uništavanje svih paganskih hramova, ali je u slučaju Atine napravio izuzetak i naredio da se oni pretvore u crkve. Međutim, nastavljeno je svetkovanje Panateneja. Justinijan je 529. pooštrio Teodosijeve odluke naredviši zatvaranje filozofskih škola (uglavnom neoplatonskih) i pretvorivši ih u privatne hrišćanske škole, a hramove je pretvorio u crkve. Partenon je postao saborna crkva za Atinu. Kult device Atine, zaštitnice grada, je zamenjen kultom device Marije. Erehtejon je pretvoren u Bogorodičnu crkvu. Hramovima su oduzeta njihova blaga u korist Aje Sofije. Između 6. i 7. veka Aksplepion je pretvoren u Crkvu Svetih Kozme i Damjana. Hefestov hram je posveđen Svetom Đorđu. U 12. veku Propileji su postali episkopska palata. Nove vizantijske crkve su sagrađene, često na mestu antičkih paganskih svetilišta.

Grad je doživeo relativni napredak za vreme krstaških ratova, pošto je imao koristi od trgovine koju su vršili italijanski gradovi. Atinu je 1146. opljačkala vojska Ruđera II Sicilijanskog. Posle Četvrtog krstaškog rata i osnivanja Latinskog carstva u Konstantinopolju, Francuzi su u Atini osnovali Atinsko vojvodstvo, kojim je prvo vladao Oto de la Roš. Atinu je kasnije osvojila Katalanska družina, pre nego što ju je preuzela firentinska dinastija Ačajuoli. Firentinci su vratili Atini deo njenog nekadašnjeg sjaja. Akropolj je pretvoren u tvrđanu. Episkopska palata na Propilejima je postalo sedište Firentinaca. Oni su sagradili i Franačku kulu, koju je srušio Hajnrih Šliman 1875. Donji deo grada, ograničen na rimsku agoru, je 1402. okružen zidinama, koje se ponekad nazivaju Valerijanovim zidinama.

Osmanska vlast[uredi]

Atinski bazar pri kraju osmanske vladavine

Osmanski sultan Mehmed II Osvajač je osvojio Atinu 1456, tri godine po padu Carigrada, ali se Akropolj održao i pao tek 1458. Atina je u turso doba ušla u dugi period propadanja. Turci su okružili Akropolj novim fortifikacijama. Partenon je pretvoren u džamiju i dobio je minaret posle 1466. Erehtejon je pretvoren u harem. Za vreme opsade Atine u Morejskom ratu od strane mletačke vojske kojom je komandovao Frančesko Morozini, jedna bomba je pala na Partenon koji su Turci pretvoli u skladište baruta. Propadanje Atine je nastavljeno i u 19. veku, delimično i zaslugom britanskog ambasadora u Carigradu Tomasa Brusa, sedmog grofa od Elgina i njegovih agenata.

Stanovništvo Atine je naglo opadalo, što se pogoršalo sa padom samog Osmanskog carstva. Celi gradski kvartovi su uništeni u ratovima između 17. i 19. veka.

Moderna Atina[uredi]

Nakon Grčkog rata za nezavisnost i osnivanja Kraljevine Grčke, Atina je 1834. izabrana za prestonicu nove grčke države, uglavnom zbog istorijskih i sentimentalnih razloga. U to vreme, Atina je bila varoš srednje veličine sagrađena u podnožju Akropolja. Prvi kralj Grčke, Oto Bavarski, je angažovao arhitekte Stamatiosa Kleantisa i Eduarda Šauberta da projektuju plan modernog grada koji bi bio dostojan prestonice.

Prvi plan modernog grada je činio trougao koji su određivali Akropolj, antičko groblje Kerameikos i nova palata kralja (u kojoj je danas grčki parlament), kako bi se istakao kontonuitet između moderne i drevne Atine. Neoklasicizam, međunarodni stil ove epohe, je bio arhitektonski stil kroz koji su bavarski, francuski i grčki arhitekti kao što su Hansen, Klenze, Boulanger ili Kaftantzoglou projektovali prve važne javne zgrade nove prestonice. Atina je 1896. bila domaćin prvih modernih Olimpijskih igara. Tokom 1920-ih veliki broj grčkih izbeglica, proteranih iz Male Azije, nakon Grčko-turskog rata (1919-1922), je naglo uvećao stanovništvo Atine. Ipak, porast broja stanovnika se naročito uvećao nakon Drugog svetskog rata, tokom 1950-ih i 1960-ih, a Atina doživljava postepeno širenje.

Znamenitosti[uredi]

Atinska akademija

Akropolj[uredi]

Glavni članak: Akropolj (Atina)

Atinski akropolj je svoj konačan oblik dobio u 5. veku pre nove ere u vreme jednog od najvećih i najznačajnijih državnika, Perikla. U doba njegove vladavine Atina je postala demokratska republika.

Periklo je nametnuo bogatašima visoke poreze, a novac se koristio za uređenje Atine, a posebno akropolja. U tom periodu su izgrađeni vevelepni hramovi, kao i veličanstvena umetnička dela, pa se razdoblje vladavine Perikla naziva zlatnim dobom Atine, jer su tada podignuti hramovi:

Partenon[uredi]

Glavni članak: Partenon

Partenon se nalazio na visoravni visokoj oko 70 m. i predstavlja okosnicu arhitektonskog rešenja Akropolja. Partenon je tako urbanistički rešen da se vidi sa velike udaljenosti, ali, kako se približavate Akropolju i počinje penjanje, on postepeno nestaje da bi se video tek kada se dođe do njega. Kada se stupi na plato ispred njega, on se mora obići da bi se ušlo u sam hram, jer je ulaz sa druge strane prilaza. Partenon je uzdužna građevina u čijem se predvorju nalazi reljef koji prikazuje panatenejske svečanosti. Reljef (440. i 437. p. n. e.) je delo Fidije i njegovih učenika.

Erehtejon[uredi]

Glavni članak: Erehtejon

Hram, koji je sagrađen oko 421. p. n. e., zbog nagiba terena, podeljen je na nekoliko nivoa koji su povezani stepeništem. Visinska razlika između svetilišta Atini i drugih delova hrama je oko 3 m. Hram, kao većina drugih hramova, nije, u osnovi pravilnog oblika, i u njemu se nalazilo svetilište Atine, Posejdona i prvog atinskog kralja Erehteja.

Propileje[uredi]

Propileje — svečani ulaz, su činile široke stepenice između dva zida. U samom podnožju stepeništa stajalo je, povezano na gornjoj strani gredama, šest dorskih stubova, a na vrhu, stepenište se završavalo visokim zidom u kojem je bio prolaz širine središnjeg dela stepeništa.

Stanovništvo[uredi]

Demografija
1991. 2001. 2011.
772.072 745.514 664.046[1]

Privreda[uredi]

Wiki letter w.svg Ovaj odeljak treba proširiti.

Saobraćaj[uredi]

Wiki letter w.svg Ovaj odeljak treba proširiti.

Kultura[uredi]

Arheološko udruženje[uredi]

Nacionalni Arheološki muzej Atine.
Kula krila Atine.

Grad je jedan od svetskih glavnih centara za arheološka istraživanja. Osim nacionalnih institucija, kao što su Atinski univerzitet, Arheološko društvo Atine, nekoliko arheoloških muzeja, uključujući Naciolani Arheološki Muzej Atine, Vizantijski muzej, kao i muzeje Akropolja i drugih. Atina ima više od dvanaest arheoloških biblioteka i tri specijalizovane arheološke laboratorije i u njoj se, na godišnjem nivou, događaju svakodnevni seminari i konferencije, kao i mnogo arheoloških izložbi.

Turizam[uredi]

Atina je popularna destinacija za putnike. Grčka vlada, uz pomoć EU je tokom prošle decenije uradila velike infrastrukturalne projekte, pa su se gradska infrastruktura i socijalni običaji popravili.

Zabava[uredi]

Atina je domaćin 148 pozorišta, više nego bilo koji grad u svetu, uključujući i poznati antički Herodotski Atikus Teatar, dom Atinskog festivala, koji se dešava od maja od oktobra svake godine. Atina, takođe, ima dosta romantičnih, otvorenih bioskopa. Grad podržava i veliki broj muzičkih prostora, uključujući i Atinsku koncertnu dvoranu, poznatiju kao „Megaron Musikis“, koja okuplja poznate svetske zmetnike svake godine.

Sportovi[uredi]

Atina ima dugu tradiciju u sportovima i sportskim događajima, tako što je domaćin mnogim važnim klubovima u grčkim sportovima i tako što ima veliki broj sportskih oprema. Grad je bio domaćin i nekoliko sportskih događaja u međunarodnim znamenitostima.

Atina je održala Letnje Olimpijske igre dvaput, prvi put 1896. na stadionu Panatinaiko, a drugi put 2004. godine na stadionu Spiridon Luis. Najveći stadijum u Grčkoj ugostio je dva finala UEFA Liga šampiona, 1994. i 2007. godine. Drugi veliki stadion u Atini, koji se nalazi u regiji Pireusa, je Karaiskakis Stadijum, održao je 1971. godine UEFA Kup Pobednika. Atina je održala i finale Evrolige tri puta, prvo 1985. godine, drugo 1993, oba u Mir i Prijateljstvo Stadijumu, poznatijem kao SEF, jednom od najvećim i najatraktivnijih arena u Evropi, i treće 2007. u Olimpijskoj Unutrašnjoj Hali. Veliki broj događaja u drugim sportovima, kao što su atletika, vaterpolo, odbojka, su takođe održani u gradskim prostorima.

Atina je domaćin i tri prestižna Evropska multi-sportska kluba: Olimpijakosa, Panatinaikosa i AEK Atina. U fudbalu, Olimpijakos ima prednost u domaćim takmičenjima, Panatinaiakos je ušao 1971. godine u finale Evropskog Kupa, dok je AEK Atina član velike trojke. Ovi klubovi imaju ugledne košarkaške odeljke; Panatinaikos je među vodećim Evropskim košarkaškim klubovima osvojio Evroligu pet puta, Olimpijakos je triput bio šampion Evrolige 1997. , 2012. i 2013. , a AEK Atina je bio prvi grčki tim koji je osvojio Evropski pehar u timskim sportovima. Drugi klubovi sa velikom tradicijom u sportovima u Atini su Panionios, Panelinios, Etnikos Pireus i Marusi. Atinski klubovi su načinili značajne domaće i internacionalne uspehe do sad u svim sportovima.

Atinska regija obuhvata raznovrske terene, značajna brda i planine koje se izdižu oko grada, i Atina je jedini veliki grad u Evropi koji je prepolovljen planinskim vencem. Četiri planinska venca se šire kroz gradske granice i hiljadama kilometara kroz grad i susedne regije i tako omogućavaju veliki i prostrani prostor za šetnje i vožnju bicikla. Izvan Atine se nalaze raznovrsni predeli za aktivnosti u prirodi koji su dostupni i popularni, kao što su skijanje, planinarenje, jedriličarstvo i jedrenje na vetru. Brojni klubovi nude ovakve sportove.

Međunarodna saradnja[uredi]

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. 1,0 1,1 [1]
  2. Climate-charts.com — Atina, Pristupljeno 24. 4. 2013.
  3. „v4.ethnos.gr — Οι πρώτοι... Αθηναίοι — τεχνες, πολιτισμος”. Ethnos.gr. Pristupljeno 25. 1. 2010. 
  4. S. Immerwahr, The Athenian Agora XIII: the Neolithic and Bronze Ages, Princeton 1971
  5. Iakovides, S. 1962. 'E mykenaïke akropolis ton Athenon'. Athens.

Spoljašnje veze[uredi]